Κείμενα / Κινήματα

Απ’ τη Χαλκιδική μέχρι το ΥΠ.ΟΙΚ, ένας αγώνας χωρίς επιστροφή!

Εμείς στη Χαλκιδική – άνθρωποι που εδώ και χρόνια αγωνιζόμαστε να καθαρίσουμε τον τόπο μας από την απληστία των χρυσοθήρων, από την άθλια προπαγάνδα των ΜΜΕ, από τη διαχείριση των κάποιων πολιτικών, από τη παράνομη και κατά παραγγελία κρατική καταστολή – δεν μπορούμε παρά να γιορτάζουμε τη νίκη των απολυμένων καθαριστριών του Υπουργείου Οικονομικών.

Δεν μπορούμε παρά να θαυμάζουμε τον αγώνα αυτών των γυναικών που τα πρόσωπά τους μας είναι οικεία, που οι υψωμένες γροθιές τους μας υπενθυμίζουν ότι οι αγώνες είναι κοινοί, που η επιμονή, υπομονή και αποφασιστικότητά τους μας δίνει ελπίδα.

Δεν μπορούμε παρά να είμαστε αλληλέγγυοι σ΄αυτές τις γυναίκες που μετά από μια ζωή στη σκόνη, τις βρομιές και τα σκουπίδια, διατήρησαν τα χέρια και τα μέτωπα καθαρά – σε αντίθεση με πολλούς από τους εργοδότες τους. Στις γυναίκες αυτές που τώρα ξεπλένουν τη δική μας αξιοπρέπεια και καθαρίζουν για όλους μας.

Στις γυναίκες αυτές δηλώνουμε αλληλέγγυοι και συνοδοιπόροι. Θαυμάζουμε το κουράγιο και την αποφασιστικότητά τους. Εμπνεόμαστε απ΄το δυναμισμό και την αξιοπρέπειά τους. Μαθαίνουμε να εκτιμούμε τη δύναμη που έχει η φωνή – έστω και λίγων – απέναντι στις άναρθρες κραυγές της “νόμιμης” κρατικής βίας.

Οι κυβερνητικές αποφάσεις και ενέργειες όλο και πιο συχνά αποδεικνύονται παράνομες. Η κυβέρνηση που έκανε σημαία την τήρηση της νομιμότητας και την επιβάλει με άφθονη “νόμιμη” βία, ξεχνάει ότι οι νόμοι ισχύουν ακόμη και για την ίδια την κυβέρνηση. Νομοθετεί και αποφασίζει κατά βούληση και κατ΄εντολή, γράφοντας στα παλιά της τα παπούτσια του νόμους που η ίδια θέσπισε και το σύνταγμα που δηλώνει ότι υπερασπίζεται.

Οι κοινωνικοί αγώνες δεν είναι ούτε νόμιμοι ούτε παράνομοι, είναι δίκαιοι.
Κάθε φορά που αυτές οι γυναίκες ξυπνούσαν χαράματα για να βρεθούν στους δρόμους,
Κάθε φορά που γυρνούσαν εξαντλημένες στις οικογένειές τους, μετά από ώρες στο κατόπι της ΤΡΟΙΚΑΣ,
Κάθε φορά που το γκλομπ, το χημικό και η ασπίδα του ΜΑΤατζή βίαζε την αλήθεια και την αξιοπρέπειά τους,
Το δίκιο του αγώνα τους, τους έδινε τη δύναμη να συνεχίσουν. Και τελικά να νικήσουν.

Για εμάς, οι μικροί και μεγάλοι αγώνες για τα αυτονόητα, τη ζωή και την ανθρώπινη αξιοπρέπεια είναι αγώνες όλων μας. Και ο μονόδρομος της νίκης μπορεί να περπατηθεί μόνο με αλληλεγγύη, αλληλοβοήθεια, αυτοοργάνωση, σεβασμό και συνεργασία.

Απ’ τη Χαλκιδική μέχρι το ΥΠ.ΟΙΚ, ένας αγώνας χωρίς επιστροφή!

Συντονιστικό Ιερισσού ενάντια στην εξόρυξη χρυσού